دوستان گلم سلام حالتون خوبه از ابراز محبتتون ممنونم

 واما بقیه ماجرا

من از درمانگاه با خواهر کوچیکه اومدیم وخواهر دومی رفت تا سونوی منو برای خواهرم فکس کنه البته بگم که طبق این سونو سن جنین دو روزبیشتر بود . 15 هفته و4روز.

خلاصه ما اومدیم خونه به مامان گفتیم و مادر شوهرم نیز فهمید ، همسری هم تماس گرفت و بهش گفتم ،از یکی از دوستام که سرکلاژ کرده بود از چندو چون کار مطلع شدم بعد به دکترم زنگ گفت: سرکلاژ لازم نیست ولی من بی نهایت می ترسیدم که حبه انگور رو از دست بدم وقتی همسری از یونی برگشت با خواهرم و مامان رفتند تا سونو رو به چند تا دکتر نشون بدن.

من و خواهر کوچیکه موندیم خونه سونو رو به 4تا دکتر نشون دادند و همه گفته بودند که سرکلاژ لازم است همون دکتری که دوستم رو عمل کرده بود قرار شد منو عمل کنه حق عمل رو توی مطبش گرفته بود و 4 تا آمپول پروژسترون 250هم نوشته بود که من هفته ایی یک بار بزنم .

خلاصه این 3 نفر 5/9 اومدن  خونه و قرار شد که 21/1/90 ساعت 9 صبح من عمل سرکلاژ رو انجام بدم شام خواهرم مرغ درست کرده بود که به علت ویار و استرس نخوردم فقط یک کاسه ماست خوردم و خوابیدم اونشب اینقدر خوابم میومد که دعا کردم هیچ وقت صبح نشه ، ولی وقتی ساعت 6 صبح برای نماز بیدار شدیم من دیگه خوابم نبرد . همسری می خواست بره یونی و باید زودتر می رفتیم بیمارستان تا کارهای پذیرش انجام بشه .

خلاصه آماده شدیم وخواهرم را سر راه بر داشتیم و مامانم رفت خونه و دو تا خواهرم با من بیمارستان اومدند .وقتی کارهای پذیرش انجام شد و رفتیم توی بخش دوستم الی هم اومد .

توی بخش پرستارها گفتند باید آزمایش خون برای عمل داشته باشی رفتیم آزمایشگاه توی زیر زمین ، آزمایشگاه خیلی شلوغ بود نشستیم تا نوبتمون بشه  خیلی گرسنه بودم و روده کوچیکه داشت روده بزرگه رو می خورد و خیلی استرس داشتم ولی جنین نازنین من بی خبر از همه جا مثل یک نبض زیر شکمم ابراز وجود می کرد . اشک در چشمانم حلقه بست تازه اونجا بود که فهمیدم چقدر دوستش دارم خلاصه نوبتم شد ومن آزمایش دادم و رفتیم تو بخش لباسم رو عوض کردم و روی تخت دراز کشیدم از شدت گرسنگی سردم بود .

پتو رو روم انداختم و دراز کشیدم از گرسنگی به خودم می پیچیدم 2 ساعت گذشت از دکترم خبری نبودمعلوم شد که اونروز روز کاریش نبود و اتاق عمل خالی نمسشد که بیاد عمل کنه منم هر چی به این نرس های بی انصاف می گفتم تو رو خدا یک سرم به من بزنید من دارم غش می کنم گوششون بدهکار نبود خلاصه خدا کمک کرد و من خوابم برد تا اینکه حدود 15/12 که اومدند گفتند آماده بشم برای عمل و همون لحظه بود که زنجیر اشک بر صورتم حلقه بست و بی شکیب گریه می کردم .

به خواهرم گفتم یه دستمال کاغذی بده دستمالی که من همراهم اورده بودم دستمال لوله ایی بود ، خواهرم 4 تا دستمال به من داد منم دستماها رو مچاله کردم واشکامو پاک می کردم آخه یه نفر به  این خواهرم بگه آدم حسابی این دستمال چیه به من دادی مثل لحاف روی کرسی ، خلاصه فقط این سوژه خنده دار اونروز بود من رفتم توی اتاق عمل و همچنان گریه می کردم هر چی ازم می پرسیدند چرا گریه می کنی جواب نمی دادم علت گریه ام این بود که دلم برای جنینم می سوخت ومی ترسید م که خدایی نکرده از دست بدمش خانومه توی اتاق عمل که فقط یادمه که چشماش سبز بود گفت چند وقته حامله ایی؟ من: 3 ماه و نیم جنست جنین چیه؟ من: پسر

اسمش چیه ؟ من: امیر رضا

می خواست منو آروم کنه ولی من خیلی داغون بودم گفتم تو رو خدا منو بی هوش ک من از این لامپ بزرگ می ترسم گفت ترسی نداره این چراغ به این مهربونی بعد هم یک خانم تقریبا 45 ساله به من سلام کرد و گفت من دکترت هستم از فرط گریه فقط جواب سلامش رو دادم و نمی دونم چرا تحویلش نگرفتم .

خلاصه یک سرم بم من وصل کردند و یه آمپول توش زدند و بعدش من دیگه چیزی نفهمیدم  وقتی چشمام رو باز کردم روبروم یک ساعت دیواری بزرگ بود که یک ربع به یک رو نشون می داد یعنی عمل من ده الی بیست دقیقه بیشتنر طول نکشیده بود احساس گیجی و تهوع شدید داشتم سراغ بچه ام رو گرفتم، گفتم حالش خوبه یا نه ؟ عملم چطور بود ؟ گفتند عمل خوب بود و جنین جاش امنه .گلاب به روتون بالا آوردم این اولین باری بود که توی حاملگی بالا آوردم واقعا حالم بد بود بعدشم منو اوردند توی بخش و منو روی تخت خوابوندن احساس درد و سوزش شدیدی داشتم خوابیدم نمی دونم چند ساعت.

وقتی بیدار شدم چهره دو تا آدم مهربون رو دیدم که اومده بودند به ملاقات دختر و نوه کو کوله ایی که در بطن من بود نمی دونم چرا از دیدن اون دوتا چهره چروکیده  اینقدر دلم آتیش می گرفت فقط سلام کردمو گفتم چرا اومدید برین خونه استراحت کنین، البته مامان و با با ی  من اینقدرها هم پیر نیستند مامانم 52 ساله و پدرم 58 ساله ولی غم روزگار کمی اونها رو پیر کرده خلاصه مامان و بابا رفتند و من دوباره خوابیدم و خواهرام همچنان پیشم بودند .

ساعت 6 گفتم به پرستارها بگید من کی مرخص میشم. گفتند دکتر مرخصش نکرده. گفتم داشتم به هوش میومدم شنیدم که تکنسین اتاق عمل گفت دکتر تلفنی مرخصش می کنه . خلاصه بعد از چند بار تماس گرفتن با موبایل دکتر موفق شدن با دکتر صحبت کنن و دکتر منو مرخص کرد مثل قناری که از قفس آزاد می شد ذوق کردم و خواهرم لباسامو عوض کرد و منو با ویلچر نزدیک ماشین همسری اورد.

ببخشید که این پست کمی طولانی شد.

محتاج دعای شما هستم